AARDKLOP 2015: “Siener in die Suburbs.”

Deur: P.G. du Plessis
Met: Shaleen Surtie-Richards, Christo Davids, Brendon Daniels, Ivan Abrahams, Crystal-Donna Roberts, Dann-Jacques Mouton en Andrea Frankson
Regie deur: Heinrich Reisenhofer
9 Oktober: 9:00
Ouditorium

Siener in die Suburbs is die eerste maal in 1971 deur die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (TRUK) opgevoer. In pas met die kitchen sink dramas wat sedert die 1950s op veral Britse verhoë gesien is (Law, 2011: 276), skets Siener in die Suburbs ’n toneel van armoede en desperaatheid. Soos die kitchen sink dramas het Siener in die Suburbs ook aanvanklik sommige middelklasgehore geskok en afgesit. Volgens die Clover Aardklop Feesgids (2015:24) kon hierdie gehore hulle nie indink dat daar werklik mense soos dié in Siener in die Suburbs bestaan nie.

Sedertdien het hierdie teks volksbesit geword. Dit het onder andere in 2002 ’n herlewing beleef met Sandra Prinsloo in die rol van Ma terwyl sy in die aanvanklike opvoering die rol van Tiemie vertolk het. Daar is verskeie redes waarom die stuk gewild bly. Vir my staan die uitstekend beheerde tempo uit; die manier waarop spanning stadig maar seker bou. Die klimaks is onvermydelik maar steeds skokkend. Die balans tussen die komiese en die tragiese is fyn en gepas. Die karakters is volrond: op die verhoog word hulle ménse. Hulle is nie bloot personasies of spreekbuise vir die dramaturg nie. Die stuk is lank genoeg vir die gehoor om betrokke te raak by hul doen en late. Soos die gemeenskappe wat die inspirasie was vir Siener in die Suburbs, bestaan hierdie mense.

Daarom is Heinrich Reisenhofer se verplasing van die drama na die hedendaagse Kaapse Vlakte moeiteloos. Klein veranderings is aangebring. In plaas daarvan dat Fé en Albertus na Tiemie se nuwe plaat moet gaan luister, moet hulle na haar nuwe CD luister en die 1948-Buick is vervang met ’n Volkswagen Citi Golf. Behalwe vir opgedateerde kostuums en rekwisiete was die opvoering baie getrou aan die teks (ek het veral die “spreuk” wat lyk asof dit by Mr Price Home gekoop is geniet).

Die aspek wat my egter die meeste beïndruk het was die uitmuntende spel. Hierdie produksie wys wat die kombinasie van fantastiese akteurs en ’n uitstekende teks kan bied. Elke akteur het reg laat geskied aan sy of haar volronde karakter. Christo Davids verstaan Tjokkie se siniese onbetrokkenheid. Crystal-Donna Roberts weet dat Tiemie nie eintlik in die Suburbs hoort nie en bestem is vir beter dinge. Shaleen Surtie-Richards wórd Ma in haar wysheid en empatie maar ook in haar swakheid. Ivan Abrahams se onopregte glimlag soos hy, as die opportunistiese Giel, vir Tjokkie teister bly my steeds by. My enigste punt van kritiek is dat Brendon Daniels nie altyd goed genoeg geartikuleer het nie, hoewel hy absoluut oortuig het as die boelie, Jakes.

Verplasings van gekanoniseerde dramas is tot ’n sekere mate ’n dobbelspel. Dit kan óf ’n dawerende sukses wees, of ’n vreeslike flop. Heinrich Reisenhofer se Siener in die Suburbs is ’n dawerende sukses.

Bronnelys:

Aardklop. 2015. Clover Aardklop Feesgids. [Potchefstroom].

Law, Jonathan., ed. 2011. The Methuen drama dictionary of the theatre. London: Methuen.

AARDKLOP 2015: “Sandton City Grootdoop.”

Deur: Wessel Pretorius
Met: Hannah Borthwick, Roeline Daneel, Joanie Combrink
Regie deur: Wolf Britz
8 Oktober: 20:00
Boys’ High

“My humor is gewaagd, dit val nie in almal se smaak nie.”

Problematiese ma-dogter verhoudings is die spil waarom menige toneelstukke draai en dit is maklik om te sien waarom. In onder meer Tracy Letts se August: Osage County (2007), Pearl Cleage se Hospice (1987) en Marsha Norman se ’Night, Mother (1983) dryf ’n konfrontasie tussen ’n ma en dogter tot ’n groot mate die handeling. Diepliggende kwessies, ontwikkel deur oorerwing of kondisionering, word oor dekades toegelaat om te broei en te gis en word eindelik opgehaal en gekonfronteer.

Wessel Pretorius se Sandton City Grootdoop volg ook hierdie patroon en slaag tot ’n groot mate daarin. In hierdie drama is die ma ’n teatrale verhoogaktrise, Kara, gespeel deur Joanie Combrink. Combrink se uitmuntende uitbeelding van hierdie pretensieuse, selfgesentreerde aktrize sorg alreeds vir heelwat vermaak. In ’n dramatiese swart rok, hemelhoë spykerhakke en tulband, artikuleer en projekteer sy in haar alledaagse lewe asof sy op ’n verhoog is. Haar keurige Afrikaans skep die indruk dat alles wat sy sê reguit uit ’n Eitemal-vertaling kom, hoewel sy eerder sal sterf as om te erken dat sy oudmodies is. Wanneer haar dogters nie lag vir haar grappe nie, kap sy as volg terug: “my humor is gewaagd, dit val nie in almal se smaak nie.”

Dit word gou duidelik dat hoewel Kara en haar jongste dogter, Lisa (Hannah Borthwick), op die oog af heelwat verskil, dit eerder hul ooreenkomste is wat hul laat bots – baie soos Letts se karakters Violet en Barbara in August: Osage County. Darenteen is die onseker en koddige Danél (Roeline Daneel) vasgevang in die konflik tussen haar jonger suster en ma. Tog bereik sy ook háár breekpunt en dwing haar ma en suster om haar ook in ag te neem.

Daar is dus genoeg stof om hierdie drama interessant te maak. Die ensemble het mekaar goed aangevul en hul komiese tydsberekening was in die kol. Tog het ek (soos soveel maal tevore) gevoel dat die karakters (veral Lisa) die gehoor te veel direk aanspreek en vir hulle dít vertel wat eerder uitgebeeld kan word. Dit veroorsaak dat die drama korter en meer oppervlakkig is as wat dit kon wees, gegewe die komplekse temas.

Desnieteenstaande sorg Sandton City Grootdoop vir ’n aangename teaterervaring en is Joanie Combrink se spel alleen genoeg rede om dit te gaan kyk.

AARDKLOP 2015: “Hemelruim.”

Deur: Nick Payne, vertaal deur Nico Scheepers
Met: Tinarie van Wyk Loots en Paul du Toit
Regie deur: Nico Scheepers
8 Oktober: 9:00
Gimmies

WAARSKUWING: INTRIGEBEDERWERS!

Volgens Humberto Maturana (in De Kock, 2008:88) bestaan ons nie binne ’n enkele heelal (of universe) nie, maar binne ’n veelvuldige een (’n multiverse). Maturana verwys só daarna aangesien hierdie veelvuldige heelal voortdurend herskep word binne elke individu se bewussyn. Met ander woorde, die heelal soos ek dit waarneem is nie dieselfde as die heelal soos jy dit waarneem nie, hoewel albei weergawes geldig is. Elke gebeurtenis het dus ’n magdom alternatiewe weergawes, afhangende van hoeveel mense dit ervaar het. Daarmee saam kompliseer die keuses wat ons uitoefen ook hierdie situasie aangesien elke keuse wat nié uitgeoefen word nie steeds alternatiewe weergawes bied tot die narratief van ’n individu se lewe soos hy of sy dit ervaar.

Daarom wys Heelal nie vir ons die enkelvoudige narratief van hoe Mariaan (Tinarie van Wyk Loots) en Roelof (Paul du Toit) ontmoet by ’n braai, ’n verhouding aanknoop, later uitmaak omdat een van hulle ontrou was en dan weer bymekaar uitkom voordat Mariaan voortydig weens ’n breingewas sterf nie. Die drama wys vir ons grepe van die verskillende moontlike uitkomste van hierdie gegewe. Tog word die breë verhaallyn nie verwater deur hierdie “wat as” speletjie nie. Soos Charles Spencer (2012) tereg uitwys, ondersoek die drama die implikasies van vrye wil en toeval en die vermenigvuldiging van gebeure op die verhoog word later oorweldigend en angswekkend. Die akteurs slaag daarin om deur middel van ’n gefragmenteerde teks samehangende karakters te skep waarby die gehoor emosioneel aanklank vind.

Elke aspek van die produksie was weldeurdag en is ingespan om ’n afgeronde eindproduk te skep. Die teks is uitstekend en die vertaling en verplasing na Kaapstad was moeiteloos. Marianne is ’n dosent in kosmologie aan die Universiteit van Kaapstad en sy vertel dus vir Roelof (en die gehoor) van die idee van ’n multiverse. Op die verhoog hang ’n groepering geel gloeilampe wat aan die hemelruim herinner. Verskillende kombinasies van hierdie gloeilampe verhelder by tye soos die karakters ’n ander weergawe van die plotgegewe uitbeeld. Die atmosferiese klankontwerp het ook bygedra om spanning te bou. Die kostuums is met klein veranderinge deur middel van onder andere serpe en haarbande gevarieer.

Ongelukkig was die gehoor deurentyd onrustig. ’n Hele paar selfoonliggies het gedurig aangegaan. Ek dink ook nie hierdie bepaalde skoolsaal was die regte venue vir Hemelruim nie – ek sou die stuk graag in ’n klein, intieme teater wou sien. Ten spyte hiervan, is Hemelruim my Aardklop-hoogtepunt van 2015. Die akteurs en produksiespan verdien ’n pluimpie vir hierdie verfrissende opvoering.

Bronnelys:

De Kock, Leon. 2008. “Making the body public.” English Academy Review, 25(2):88-100.

Spencer, Charles. 2012. “Constellations, at the Royal Court, review: Constellations by Nick Payne. The Telegraph: 20 January. Online: http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/theatre-reviews/9027655/Constellations-at-the-Royal-Court-review.html (Accessed: 22 October 2015.)

AARDKLOP 2015: “Kinders van Stilte.”

Deur: Mark Medoff, verwerk deur Antoinette Louw
Met: Zane Meas, Antoinette Louw, Vicki Fourie, Jason Farao
Regie deur: Heleni Handt
7 Oktober: 20:00
Girls’ High

Hierdie teks deur Mark Medoff het ’n baie spesifieke doel: om bewustheid rondom doofheid en die marginalisering van dowes te skep. Die handeling sentreer om Jeremy (Zane Meas), ’n spraakonderwyser by ’n skool vir dowes en Sandra (Vicki Fourie), ’n volwasse leerling wat weier om te leer praat en slegs deur gebaretaal kommunikeer. Sy het onttrek van die horende wêreld en sonder haarself af in die skool waar sy as skoonmaker werk. Ten spyte daarvan dat dit moeilik is vir Sandra en Jeremy om te kommunikeer, raak hulle verlief en trou. Omdat Jeremy Sandra se onderwyser was (hoewel sy reeds ’n volwassene was toe hulle ontmoet het) en hy kan hoor terwyl sy doof is, is daar ’n ongebalanseerde magsverhouding tussen hierdie twee karakters. Sandra weier egter om dit so te aanvaar en dring daarop aan dat Jeremy en die ander karakters haar situasie vanuit haar oogpunt sien, in plaas daarvan om namens haar besluite te neem.

Die stuk is opgevoer met minimale dekor wat verskeie funksies vervul. Skaduspel is ook op ’n slim manier ingespan om afstand tussen die gehoor en karakters te skep in sekere intense tonele. Verskeie randkarakters is deur Antoinette Louw vertolk – onder andere Sandra se ma wat aan alkoholisme ly en ’n prokureur wat regshulp verleen aan Sandra en ’n vriend van haar (vertolk deur Jason Farao). Louw se wisseling tussen hierdie karakters was moeiteloos. Ook Meas, Fourie en Farao se spel was oortuigend.

Fourie het veral beïndruk in die toneel waar sy Sandra se vrees om haar stem te laat hoor uitbeeld. Deur die hele drama is Sandra doodstil hoewel Jeremy aanhou om haar aan te por om haarself met haar stem uit te druk. Wanneer sy eindelik ’n geluid maak, is haar hoë kreet roerend.

Kinders van Stilte slaag daarin om ’n horende gehoor ’n blik te gee in die lewe van dowes. Hoewel ’n gedeelte van die kaartjieverkope aan die Nasionale Instituut vir Dowes geskenk word, is hierdie toneelstuk meer as slegs ’n traktaatjie. Dit beklemtoon die komplekse maniere waarop mense kommunikeer en wat horendes dikwels as vanselfsprekend aanvaar. Beide Fourie en Farao is doof of hardhorend en hierdeur dra die stuk self by om weerstand te bied teen die marginalisering van dowes.

AARDKLOP 2015: “Moeder Moed en Haar Kinders.”

Deur: Bertolt Brecht, vertaal en verwerk deur Saartjie Botha
Met: Aletta Bezuidenhout, Deon Lotz, André Roothman, Nicole Holm, De Klerk Oelofse, Geon Nel, Juliana Venter, Jacques Theron, Cintaine Schutte, Gerben Kamper, Greta van der Merwe, Altus Moolman
Regie deur: Jerry Mofokeng
7 Oktober: 14:30
Ouditorium

Bertolt Brecht (1898-1956) is een van die mees invloedryke teatermakers van die twintigste eeu. Saam met Erwin Piscator het hy die Epiese Teater ontwikkel wat ten doel het om teatergangers sover moontlik intellektueel, eerder as emosioneel, by die drama te betrek deur middel van ’n tegniek wat bekend staan as die verfremdungseffekt. Die Epiese Teater het ’n sterk Marxistiese inslag en beoog om die gehoor aan te spoor tot vernuwende politieke denke en aksie (Law, 2011:173). Daarom word die handeling van die drama dikwels onderbreek deur liedere en breek die akteurs soms karakter en spreek die gehoor direk aan. Die spelstyl vereis dat die akteurs nié emosioneel met die karakters identifiseer nie, maar die gebeure demonstreer asof hulle ’n ooggetuie is wat verslag doen oor ’n motorongeluk (Brecht, 1968:86).

Of ’n gehoor ooit doelbewus emosioneel onaangeraak kan bly en ’n drama slegs deur hul intellek kan ervaar is ’n punt wat al deur verskeie teaterteoretici betwis is. Ook Moeder Moed, wat aanvanklik geskryf is om burgerlike opportunisme tydens oorlogstye aan die kaak te stel, word nie noodwendig so geïnterpreteer nie. Volgens Law (2011:339) wen die hoofkarakter, Anna, dikwels eerder die gehoor se guns en simpatie as hul veragting soos sy keer op keer die verpletterende aanslae van die oorlog trotseer.

Moeder Moed is ’n episodiese drama. Die gehoor volg vir Anna oor ’n typerk van twaalf jaar waar sy met haar drie kinders en haar wa van plek tot plek trek en handel dryf met wie ookal bereid is om die hoogste prys aan te bied vir dit wat sy ookal verkwansel. Die oorlogskonteks sorg vir verskeie oomblikke van spanning en dramatiese klimakse. Binne Brecht se Epiese Teater sou hierdie episodes op ’n onbetrokke manier uitgebeeld word. Onder Jerry Mofokeng se regie was dit egter nie die geval in hierdie produksie nie.

Die akteurs het met hul karakters geïdentifiseer en, ek moet hier byvoeg, hul goed van hul taak gekwyt. Aletta Bezuidenhout het absoluut oortuig as Moeder Moed wat haar kinders soos ’n tierwyfie probeer beskerm, maar terselftertyd nie emosioneel raak nie en altyd, na enige terugslag, opstaan en aangaan. Die res van die ensemble het ook beïndruk: André Roothman as die sielewinner wat nie skroom om sy kerklike affiliasie aan te pas soos dit hom sal baat nie; De Klerk Oelofse as Moeder Moed se jongste seun, Switserkaas; Cintaine Schutte as die dogter, Kattrin, wat nie praat nie. Die teks is sterk beïnvloed deur die oplewing van kabaret in Duitsland tussen die twee wêreldoorloë en die karakters het die musikale gedeeltes van die teks met die nodige oemf uitgebeeld.

Een van die treffendse tonele in die drama is wanneer Kattrin na die wa terugkeer nadat sy aangerand en verkrag is. Wanneer die besef by Anna insink trek sy woordeloos die prostituut, Yvette, se rooi skoene vir Kattrin aan. Dit is ’n wrede en ontstellende oomblik wat sonder sentiment maar met heelwat emosie gewys is. Tog het dit verdwyn tussen ’n magdom klimakse wat elkeen emosionele betrokkenheid deur die gehoor vereis.

Die stuk het daarom vermoeiend en selfs by tye melodramaties geword. Dit was ook nie duidelik wanneer die stuk eindig nie, asof die drama later begin aankarring het. Ek skryf dit toe aan die kombinasie van die teks en die regiestyl. Miskien sou óf ’n minder betrokke inslag, óf ’n teks wat heelwat gesnoei is, ’n meer treffende teaterervaring tot gevolg gehad het.

Bronnelys:

Brecht, Bertolt. 1968. “The street scene: A basic model for an epic theatre.” Translated by John Willet. In: Bentley, E., ed. The theory of the modern stage: From Artaud to Zola: An introduction to modern theatre and drama. London: Penguin. pp. 85-96.

Law, Jonathan., ed. 2011. The Methuen drama dictionary of the theatre. London: Methuen.

 

AARDKLOP 2015: “Son.Maan.Sterre.”

Deur: Alice Birch, vertaal deur Saartjie Botha
Met: Louis van Niekerk, Lida Botha, Tinarie van Wyk Loots, Wilhelm van der Walt en Greta Pietersen
Regie deur: Christiaan Olwagen
7 Oktober, 9:00
Boys’ High

WAARSKUWING: INTRIGEBEDERWERS!

Vyf karakters sit op ’n ry voor die gordyn en spreek die gehoor direk aan. Hulle deel hul mees intieme gedagtes. Dit word geleidelik duidelik hoe dié vyf se lewens inmekaargestrengel is: Oliver (Wilhelm van der Walt) is ’n briljante jong fisikus wat Kaap toe getrek het nadat hy sy PhD by Oxford opgeskop het. Bubbles Bothma (Greta Pietersen) woon saam met haar twee woonstelmaats langs Oliver. Die twee het mekaar nog nooit ontmoet nie, maar het mekaar al opgemerk en Bubbles het ’n crush op Oliver ontwikkel. Weens redes wat ek nie hier sal bekend maak nie, beland Oliver een oggend vroeg buite Megan (Tinarie van Wyk Loots) se hek. Sy teenwoordigheid ontsenu Megan met reg. Sy is ’n gefrustreerde, swanger huisvrou wat redelik aggressief voorkom. Háár buurman is die oudonderwyser, Robert (Louis van Niekerk), wat saam met sy gestremde vrou (Lida Botha) woon.

Die vertaling is geslaagd en die stuk is moeiteloos verplaas na die Kaap. Die dramaturg is baie goed in beheer van die tempo van hierdie drama. Al vyf akteurs (en natuurlik ook die regisseur) het hulle ook uitstekend van hul taak gekwyt in hierdie opsig. Spanning word deur een steurende onthulling na die ander gebou. Wanneer vier van die vyf karakters hulself by dieselfde mark bevind word hul emosionele wroegings op ’n heel sinvolle wyse ook visueel uitgebeeld. Die gordyn gaan oop en helium-ballonne wat in ’n formasie aan die verhoog vasgemaak is word sigbaar. Daar is ook ’n reuse haasballon wat stadig opgeblaas word soos die stuk voortgaan. Wanneer Megan van aangesig tot aangesig met Robert gekonfronteer word – en dít nadat sy pas uitgevind het dat hy ’n veroordeelde kindermolesteerder is – gryp sy ’n mes en begin van die balonne lossny en ander bars. Sy steek ook ’n gat in die reuse haasballon wat dan stadig maar seker weer afblaas. Dit was ’n besonder treffende manier om die spanning en gevoel van verwarring wat reeds deur uitstekende toneelspel uitgebeeld word, te beklemtoon.

Son.Maan.Sterre is hoog aangeprys deur onder meer Laetitia Pople in Die Burger en ’n mens kan sien waarom. Die stuk roer baie ontstellende temas aan en die spel was puik. Tog was dit nie my persoonlike Aardklop-hoogtepunt nie, hoofsaaklik vanweë kontekstuele kwessies. Die styl van hierdie drama, vertelling vermeng met minimale handeling, het beslis ’n plek binne die uitvoerende kunste maar dit word té dikwels op Afrikaanse verhoë gesien. Karakters neig om ’n mikrofoon te neem en vir die gehoor dít wat eerder gewys kan word te vertel. Verder word Tinarie van Wyk Loots en Greta Pietersen te gereeld in dieselfde tipe rolle gesien. Ek kan verstaan waarom: hulle is baie goed daarmee om onderskeidelik die ernstige vrou wat nie skroom om te vloek nie en die naïewe, maltrap blondine uit te beeld. Dit het ongelukkig die gevolg dat dit vir my voel of ek dieselfde toneelstuk oor en oor kyk.

Maar, ek is miskien nou onregverdig teenoor ’n toneelstuk wat heelwat trefkrag het en ’n rolbesetting en regisseur wat reg daaraan laat geskied.

AARDKLOP 2015: “People Are Living There.”

By: Athol Fugard
Featuring: Anna-Mart van der Merwe, Carel Nel, Francois Jacobs, and Dania Gelderblom
Directed by: André Odendaal
Produced by: the Market Theatre
6 October, 19:00
Girls’ High

A boarding house. A landlady being rejected by a man who is not only her lover but also a tenant. This same landlady turning 50. Her desperate attempt at a birthday party intended to spite her lost lover: a slab cake instead of a round cake with icing, a quarter of a bottle of sweet wine, an old fashioned dress, and two sad and lonely tenants as guests. These details set the scene for an interesting and intriguing unfolding of events.

Unfortunately this production did not live up to my expectations. From the first moment it was evident that the actors’ chemistry and energy was off. The text requires the type of realism that makes the spectator feel like a fly on the wall. The audience should feel that they accidentally stumbled onto the scene; that it is not performed for them, but that they are in fact eavesdropping. The ensemble never managed to lift the performance to this level.

I have been a fan of Anna-Mart van der Merwe ever since I can remember and have been fortunate enough to see her on stage quite a few times. She is a formidable actress and was exceptionally memorable in plays like Wyn, Die Twaalfuurwals, and Macbeth.slapeloos. I was therefore quite disappointed to see an actress of her calibre not pacing her performance in this play. As the landlady, Milly, she hit the higher end of her emotional range too early in the play. She then had had to maintain that level of intensity to the extent that it lost its impact. Carel Nel, an actor whom I also admire for his roles in Die Rebellie van Lafras Verwey and Tjop en Dop, seemed wooden and uncomfortable in the role of the tenant, Don. Francois Jacobs and Dania Gelderblom gave commendable performances as the dysfunctional, “poor white” couple, but with an ensemble that was already out of joint, they were treading water.

The play became too long. Towards the end, Milly and Don tell the other characters and the audience in long monologues what exactly they think is wrong with them. Firstly, this should be already evident through the action of the play. Secondly, to quote Stephanie in the TV series Mad Men: “Nobody knows what’s wrong with themselves, and everybody else can see it right away.” Characters having that level of self-insight are unconvincing.

This was a rather underwhelming theatre experience, especially considering that it was a revival featuring established actors.

AARDKLOP 2015: “Lucy’s Party.”

By: Albert Pretorius
Featuring: Albert Pretorius
Directed by: Tara Notcutt
6 October, 13:00
Boys’ High

 “Is it more cruel to tell someone that you love them when you don’t, or to keep quiet when you do?”

 WARNING: SPOILERS!

As the audience enter Potchefstroom High School for Boys’ hall, they are met by Albert Pretorius’ character, Jason. He is anxious to welcome you and clearly excited about the surprise party that he is hosting. The stage is covered in brightly coloured balloons (a clever way to fill an empty stage without breaking the bank) and the incoming audience members are offered cheese curls and beer.

Jason seems a bit nervous. As the audience waits with him in this dreary hall for Lucy’s arrival, Jason reveals details, of an increasingly intimate nature, about his own life and his relationship with Lucy. However, it becomes gradually clear that Lucy is not coming home. The belated surprise party is Jason’s last, desperate attempt to persuade Lucy to change her mind and return to him.

Pretorius has an exceptional way of depicting desperation and denial. He clearly understands the nuances needed to portray these states. His acting has a subtle, layered quality which demands (and gets) sympathy from the audience. The character’s exasperation at the ever widening gap between his expectations and the sad, boring reality of his life – as well as his accompanying complacency – is poignant. The audience is faced with a character who seems to be in one of two mutually exclusive states: either pushing all his limits in emulating a life of sex, drugs, and rock ‘n roll, or being an insufferable couch potato. He flees from a life of recklessness to a suffocating cocoon of safety. Neither of these states seem to bring Jason closer to a rich and fulfilling life. Both end up being masks that Jason wear; protective even when they create the impression of being dangerous. This is beautifully illustrated with the haunting question that Jason poses: “Is it more cruel to tell someone that you love them when you don’t, or to keep quiet when you do?”

This production is thus a striking theatre experience and I would probably have hailed it as one of my Aardklop highlights if – and this is a very important ‘if’- I had not seen Will Eno’s Thom Pain performed by this very same team at this very same festival in 2011. At face value, Jason does not seem to be as aloof as Thom. He exposes his own insecurities and vulnerabilities in a far less calculated way than Thom. Put bluntly, Thom is not such an obvious loser as Jason. That being said, both of them are confronted with the same inability to make sense of their lives. Both vacillate between revealing too much of themselves and hiding behind facades. Both use the same lyrical intonation when speaking about that which they find to be beautiful. Therefore, Jason reminds me too much of Thom. Also the set-up – a single actor directly addressing the audience and revealing his existential angst – reminds me too much of the set-up of Thom Pain. Even the costume that Pretorius wears at one point in Lucy’s Party is identical to Thom’s black suit and tie.

Therefore, I think that this production is a commendable display of solid acting and direction. I also think that it was too harshly dismissed in two uninformed reviews in the Spat of 9 October. But, Lucy’s Party is piggy-backing on Thom Pain to the point that it is unoriginal. And I find that very unfortunate.